Αυτοδιοικητικές Αλήθειες και Ψέματα (1)

 
Η Αλήθεια είναι ότι η αυτοδιοίκηση μετά από την γεμάτη ελπίδες εφαρμογή του Καλλικράτη, η οποία σταδιακά θα έφερνε την αυτοδιοίκηση στο επίκεντρο των τοπικών κοινωνιών, παρέχοντας την δυνατότητα οι Δήμοι να λειτουργούν κάτω από ένα καθεστώς μεγαλύτερης ελευθερίας κινήσεων και ανάληψη μεγαλύτερων ευθυνών, έρχονται οι αποφάσεις της κεντρικής εξουσίας οι οποίες σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις της τρόικας αποκεφαλίζουν απότομα όχι μόνο τις όποιες ελπίδες για αυτοδιοικητική  «επανάσταση» αλλά στερούν και από την αυτοδιοίκηση και βασικές δομές.

Στερούν πόρους, υπηρεσίες και προοπτικές. Οι πόροι στους Δήμους θα περικοπούν σαφέστατα τα επόμενα χρόνια, υπηρεσίες όπως Δημοτική Αστυνομία, πρόνοια κλπ θα πάψουν να λειτουργούν άμεσα και οι όποιες προοπτικές για ανάπτυξη, απλά δεν υπάρχουν. Η ανάπτυξη (αυτό που είναι ανάπτυξη και όχι αυτό που λέμε όλους αυτούς τους μήνες) θα μπορούσε να έρθει από μικρότερα κοινωνικά σχήματα, όπως οι δήμοι και να εφαρμοστούν σε ένα συνολικότερο πλαίσιο με ενιαίο σχεδιασμό για ολόκληρη την επικράτεια. Είναι πιο εύκολο να εφαρμόσεις αναπτυξιακή πολιτική σε μικρότερα υποσύνολα της κοινωνίας και να τα αναπτύξεις σταδιακά ώστε να επιτευχθεί η συνολική ανάπτυξη της κοινωνίας.

Όλα τα παραπάνω είναι γεγονότα αναμφισβήτητα. Γεγονός όμως είναι ότι οι παράγοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν πρέπει και δεν επιτρέπεται να μείνουν στην απραγία. Δεν πρέπει να θεωρήσουν μια καλή δικαιολογία την έλλειψη των πόρων για να μην παράξουν έργο. Δεν πρέπει και δεν δικαιολογείται να μείνουν πίσω από την έλλειψη υπηρεσιών και υποδομών και να μην δημιουργήσουν υπηρεσίες και δομές.

Θα ρωτούσε κανείς εύλογα, πώς; Η απάντηση είναι απλή, αρκεί να έχεις όραμα, προοπτική και θέληση να δράσεις για καλό του τόπου. Σίγουρα η λύση δεν είναι η ανάγνωση και εφαρμογή του εγχειριδίου του Καλλικράτη ( σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να ασκήσει διοίκηση και η κόρη μου που είναι 14 ετών) αλλά ο σχεδιασμός συγκεκριμένων δράσεων που θα χαρακτηρίζονται από φαντασία, πάντα στα πλαίσια της νομιμότητας. Ο Νόμος σου θέτει τα όρια της νομιμότητας στα οποία πρέπει να κινηθεί ο σύγχρονος manager Δήμαρχος ο οποίος έχει την υποχρέωση να βρει διαδρομές μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

Λέμε λοιπόν ότι οι πόροι θα μειωθούν σημαντικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνουμε απλά μια διαχείρισή τους ώστε να καλύψουμε απλά βασικές ανάγκες, αλλά να βρούμε τρόπους να αυξήσουμε τα έσοδα ώστε να παράξουμε αναπτυξιακά έργα. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με την σύμπραξη για παράδειγμα με ιδιώτες (μην πει κανένας ότι δεν υπάρχουν.. υπάρχουν μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις που μπορούν για παράδειγμα να συνδιαχειριστούν μια επένδυση ή να διαφημιστούν σε μια υποδομή κλπ ) ή να δημιουργήσουμε υποδομές με ανταποδοτικό χαρακτήρα μέσω χρηματοδοτικών προγραμμάτων – εργαλείων όπως το ΕΣΠΑ (ή όπως αλλιώς θα λέγεται τελικά αυτό σε λίγους μήνες) ή το Jessica ή … ή.. Φτιάχνοντας υποδομές μπορούμε να έχουμε όχι μόνο καλύτερες υπηρεσίες προς του Δημότες αλλά και έσοδα από την χρήση τους και οικονομία εξόδων από την διαχείριση της υφιστάμενης κατάστασης.

Τα μειωμένα έσοδα λοιπόν από το κράτος είναι μια πολύ καλή δικαιολογία για τον τεμπέλη manager – Δήμαρχο που μένει κρυμμένος πίσω από το πρόβλημα. Αυτό είναι μια αντικειμενική αυτοδιοικητική αλήθεια που στηρίζεται σε ένα αυτοδιοικητικό ψέμα και τα αντίστροφο.