Άνθρωποι και όχι Θεοί

Θεωρώ ότι είναι σαφές ότι το τέλειο δεν υπάρχει. Δεν θα το φτάσουμε ποτέ, απλά γιατί τότε θα πάψει και η ίδια η ύπαρξή μας. Κανείς λοιπόν δεν είναι τέλειος. Πρέπει να το δεχτούμε απριόρι.

Με γνώμονα λοιπόν αυτό δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται όλοι εμείς που υποστηρίζουμε ένα συνδυασμό να θεωρούμε ότι τα έχει κάνει όλα τέλεια. Δεν έχει κάνει λάθος πουθενά και όλα είναι ιδανικά πλασμένα. Δεχόμαστε την τελειότητα του και πολεμάμε μέχρι τέλους για αυτή. Αν δε τύχει και κάποιος βγει δημόσια και δεχτεί ότι έχει κάνει λάθη κατά την θητεία του, τότε αυτό εκλαμβάνεται ως αδυναμία και ρίχνεται στην πυρά.

Αφορμή για αυτό που γράφω είναι αυτό το φαινόμενο που λαμβάνει χώρα στο FB και όχι μόνο, με τους υποστηρικτές των υποψηφίων δημάρχων. Πόλεμος υποστήριξης μέχρις εσχάτων. Καμία στάση κριτικής απέναντι στα επιχειρήματα και απόλυτη Θεοποίηση του ειδώλου.  Στρατός τυφλών υποστηρικτών, χειροκροτητών και αναπαραγωγών τους έργου κι των πρακτικών. Στρατός από likeοποιούς που δεν διαβάζουν καν, αν κρίνω από τον χρόνο δημοσίευσης του θέματος και του like και παλεύουν μέχρις εσχάτους ακόμα και για να διαψεύσουν την αντικειμενικότερη αλήθεια ότι η γη γυρίζει. Αν γράψει ότι η γή δεν γυρίζει, θα κάνουν like και θα παλέψουν για αυτό με νύχια και με δόντια.

Σκοπός: η δημιουργία εντυπώσεων.

Τελικό αποτέλεσμα: γελοιοποίηση και απαξίωση του μηχανισμού και γενικότερα του κόσμου της αυτοδιοίκησης.

Είναι καλό να παλεύεις για τις ιδέες σου, ή ακόμα και για τις ιδέες του άλλου, αλλά καλύτερο ακόμα είναι να σέβεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.
Ο τόπος δεν έχει ανάγκη από στρατούς πιστών, ούτε από ηγέτες που βαφτίζουν το μαύρο, άσπρο, για να καλύψουν την ανυπαρξία έργου.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που μπορούν να συνεργαστούν για τον καλό του τόπου.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που όταν κάνουν λάθη, λάθος επιλογή στελεχών, Λάθος εκτίμηση ή Λάθος στις προτεραιότητες, θα μπορούν να τα παραδεχτούν και να μην προσπαθήσουν να το προβάλλουν σαν μια άλλη νέα αλήθεια..  

Μα πάνω από όλα ο τόπος έχει ανάγκη από ικανούς ανθρώπους και όχι από Θεούς και στρατούς, υποστηρικτές Αυτών….

 

Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.

Στην αρχαιότητα κάποιος ήταν πολίτης μόνο όταν συμμετείχε στα κοινά, όταν δηλαδή συμμετείχε στην νομοθεσία και στην άσκηση της εξουσίας. Κατά την φιλοσοφική αυτή προσέγγιση της εποχής, αυτή ήταν και η ειδοποιός διαφορά του πολίτη από τον δούλο. Στην εποχή μας και με δεδομένη την διαφορετικότητα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης αλλά και την εξέλιξης των πραγμάτων σε πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο, αυτή η θεώρηση δεν μπορεί να υφίσταται. Εξάλλου η τροποποίηση της κουλτούρας, η δημιουργία μιας παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας  σε βάσεις οικονομικής ορολογίας, η δημιουργία νέων ταξικών στρωμάτων και η μεγέθυνση της κοινωνίας,  δεν επιτρέπει πλέον την ενεργή συμμετοχή όλων στα κέντρα αποφάσεων. Τουλάχιστον όχι σε αυτά της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Υπάρχουν όμως κέντρα αποφάσεων, προσιτά στο σύνολο των πολιτών, με πολύ μεγάλη σημασία για τον τρόπο που το κράτος προσφέρει υπηρεσίες προς τους πολίτες. Αυτά είναι τοπικές κοινωνίες, δηλαδή οι δήμοι. Σε αυτά τα κέντρα αποφάσεων, είναι εύκολη πρόσβαση και η συμμετοχή των πολιτών, με ρόλους σημαντικούς και ουσιαστικούς. Η αυτοδιοικήση πλέον έχει στα χέρια της μια σειρά από εργαλεία που μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί ουσιαστικά έργα που θα κάνουν πιο εύκολη και ευχάριστη  την διαβίωση των πολιτών.

Σε αυτή λοιπόν την πολιτική δραστηριότητα τοπικού χαρακτήρα η οποία μάλιστα μετά από μια σειρά αλλαγών που έχουν γίνει επι σειρά ετών, τείνει να είναι ολοένα και πιο αποστασιοποιημένη από την κεντρική πολιτική σκηνή, η πρόσβαση του «απλού» (ποτέ δεν μου άρεσε ο  όρος) πολίτη είναι εύκολη. Όχι μόνο εύκολη, αλλά και επιβεβλημένη. Σε αυτή την μορφή λοιπόν πολιτικής ταιριάζει απόλυτα η φιλοσοφική προσέγγιση της αρχαιότητας, «Αν θέλεις να είσαι πολίτης, πρέπει να συμμετέχεις στα κοινά», χωρίς όμως να υπάρχει ο διαχωρισμός πολίτη – δούλου.

Την θα πει να «συμμετέχεις» στην σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα; Να εκτίθεσαι; Να συμμετέχεις στις εκλογές; Να είσαι υποψήφιος; Όχι απαραίτητα. Δεν μπορούν όλοι να, είναι υποψήφιοι, όχι γιατί δεν έχουν τα προσόντα (εξάλλου το μόνο που χρειάζεσαι είναι να έχεις σώας τας φρένας σου), αλλά απλά και μόνο γιατί σε μια διευρυμένη εκλογική διαδικασία θα πρέπει να υπάρχουν υποψήφιοι και εκλογείς (ψηφοφόροι). Συμμετοχή λοιπόν, στην  σύγχρονη αυτοδιοικητική πραγματικότητα είναι από το απλό εκτελώ το δικαίωμα και την υποχρέωσή της ψηφου, μέχρι το είμαι ενεργός πολίτης, συμμετέχω στα κοινά με την παρουσία μου, ενημερώνομαι, παίρνω μέρος σε δράσεις της τοπικής κοινωνίας.

Αυτός εντέλει νομίζω ότι πρέπει να είναι και ο σκοπός όλων όσων εμπλέκονται με την αυτοδιοίκηση. Να βρούμε τον τρόπο να ενεργοποιήσουμε τους πολίτες. Πρέπει λοιπόν να τους βρούμε, να τους ενημερώσουμε για τα πράγματα της πόλης μας, να τους δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες  που θα τους βοηθήσουν να βρουν το νόημα μέσα από την συμμετοχή τους. Πάνω από τον αγώνα για εκλογή σε προσωπικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο στα πλαίσια κάθε συνδυασμού, οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε όσο των δυνατών περισσότερους πολίτες.

Αυτή είναι και ο προσωπικός μου πρώτος στόχος. Πριν ασχοληθώ με τις προσωπικές μου βλέψεις και προοπτικές μέσα από την εκλογική διαδικασία του Μαΐου, προσπαθώ και επιδιώκω την ενεργοποίηση περισσότερων πολιτών. Την ενημέρωση για θέματα της τοπικής κοινωνίας και την δημιουργία μιας ιδεολογικής πλατφόρμας που θα στηρίζεται στην ενημέρωση και την αφύπνιση.

Ας είναι αυτές οι εκλογές η απαρχή της δημιουργίας μιας διευρυμένης εκλογικής βάσης από την οποία θα εκλεχθεί το επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο του δήμου μας. Μπορεί στα αυτιά κάποιων, κυρίως παλιότερων αυτοδιοικητικών, να ακούγεται ρομαντικό, αλλά αλίμονο αν η ενασχόληση μας με τα αυτοδιοικητικά δεν διέπεται και από ρομαντισμό.  

 

 

* Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.

Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος