Μιχάλης Ματούσης (Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος)

Ο κύβος ερρίφθη...

Υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος και επίσημα από εχθές που έγινε η παρουσίαση των υποψηφίων Δημοτικών και Τοπικών Συμβούλων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαϊου.

Πριν από λίγο καιρό, πριν από μερικούς μήνες,  θα φαίνονταν μάλλον μακρινό να διεκδικώ ενεργό ρόλο στα αυτοδιοικητικά της πόλης μου. Όχι από αδιαφορία. Κάθε άλλο. Μάλλον από αυτό τον εσωτερικό μηχανισμό απαξίωσης της πολιτική ζωής που πιθανά να υπάρχει στους περισσότερους. Ίσως γιατί όλοι μας λέμε ή έχουμε πει ότι η πολιτική ζωή του τόπου μας είναι πλασμένη από λάσπη.

Η αλήθεια είναι ότι το σποράκι είχε φυτευτεί από όταν ήμουν μικρός. Πρώτη εκλογική αναμέτρηση κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 70 ή ίσως αρχές του 80, στο σχολείο μου, στο δημοτικό  ΚΑΔΜΟ, για την εκλογή πενταμελούς. Πρώτος σε ψήφους και πρόεδρος. Θυμάμαι σαν τώρα τον στόμφο της πρώτου λόγου προς τους συμμαθητές μου, σαν πρόεδρος πλέον. Έπρεπε να είμαστε φρόνιμοι και να προσέχουμε στην αυλή. Να μην τρέχουμε κλπ κλπ…

Η συνέχεια ήταν κάπως παρόμοια με επανεκλογές σε πενταμελή και δεκαπενταμελή κατά τον σχολικό μου βίο.

Mικρή παύση κατά τα χρόνια των σπουδών, του στρατού και της νιότης. Καμία εμπλοκή με κομματικές οργανώσεις και συνεστιάσεις. Μόνο κάτι πάρτι από διάφορες τοπικές, σαν επισκέπτης.

Γάμος, παιδιά σχολεία.

Εκεί κάπου αρχίζει να φυτρώνει το σποράκι. Σχολεία. Σχολεία στην χώρα μας ίσων προβλήματα. Εγκατάλειψη, ελλιπής χρηματοδότηση, αδιαφορία. Εκεί χτυπάει καμπανάκι και παρέα με μερικούς γονείς, καλοί μου φίλοι μετά, τρέξαμε παρέα από το ΔΣ του Συλλόγου του σχολείου των παιδιών μας. Διστακτικά στην αρχή. Σαν κουτάβια με κλειστά μάτια αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό. Ποτέ δεν μου άρεσε να οργανώνω γιορτές και παιδικά πάρτι. Πάντα έψαχνα, με ιντριγκάριζε, το πιο δύσκολο.

Η πρώτη θητεία σαν Γραμματέας περνάει  αφού με έχει γεμίσει γνώση για το τι γίνεται και απόγνωση για το τι δεν γίνεται. Κάποιοι φίλοι σταματάνε την εμπλοκή τους. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουμε. Δεύτερη θητεία και εκλέγομαι πρόεδρος.

Αρχίζουν τα δύσκολα. Αρχίζουμε Αρχίζει η κρίση να μπαίνει στις αυλές μας, μα δεν  το έχουμε καταλάβει καν. Τα προβλήματα μεγαλώνουν. Οι αποφάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης για τα σχολεία, ηχούν παράξενα στα αυτιά μου. Η Δήμος αρχικά μας υποστήριζε. Φαίνεται ότι αρχίζουν τα σοβαρά. Αυτή την περίοδο γνώρισα τον Μανώλη.

Τρίτη θητεία. Πάλι πρόεδρος. Αλλαγή δημάρχου. Η κρίση πια είναι στο σαλόνι μας και μας κοιτά, στα μάτια. Είναι παντού. Είναι γύρω μας. Το κράτος πάει τα σχολεία χρόνια αν όχι δεκαετίες πίσω. Ο Δήμος είτε δεν θέλει, είτε δεν μπορεί, είτε τον βολεύει να μην μπορεί και να ισχυρίζεται ότι θέλει.  Λεφτά κόβει το κράτος, λεφτά κόβει και ο Δήμος. Η σχολική κοινότητα πια είναι σε απόγνωση. Τα σχολεία πρέπει πια να ζουν με 200€ τον μήνα. Οι άνθρωποι που είχαν τις τύχες των παιδιών μας στα χέρι τους, έχουν ένα ΕΓΩ πιο μεγάλο από το εγώ όλων των μαθητών μαζί. Έχουν προτεραιότητες διαφορετικές από αυτές των σχολείων και των μαθητών. Φτάσαμε να μην υπάρχει καθαρίστρια.

Κάπου εκεί αρχίζει μια σειρά από συγκυρίες. Κάτι ο αγώνας με όσα μέσα μπορούσαμε, κάτι οι φωνές μας, ήρθα πιο κοντά με το αυτοδιοικητικό σύστημα της πόλης. Γνώρισα κάποιους Δημοτικούς Συμβούλους με διάθεση να βοηθήσουν. Με γνώρισαν κάποιοι άλλοι δημοτικοί σύμβουλοι με άγνωστης προέλευσης διάθεση και κάπου εκεί άρχισαν οι πρώτες δειλές προσεγγίσεις.

 Έχουν ήδη αρχίσει κάποιες κουβέντες με τον Μανώλη, ο οποίος πλέον έχει πιο καθαρή ματιά στα θέματα της πόλης, κάτι που τον βοήθησε η αποτυχία να στεφθεί Δήμαρχος για 2^η φορά. Προσπαθεί να μου περιγράψει ένα μοντέλο διοίκησης και ένα σχήμα που είχε στο μυαλό του. Παράλληλα ο τρόπος που η διοίκηση αντιμετωπίζει τα θέματα των σχολείων ξεφεύγει από τα όρια του γραφικού. Μεγαλώνει ο θυμός ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν στα χέρι τους τις τύχες των παιδιών μου.

Ο κύβος ερρίφθη. Είναι γεγονός. Είμαι εδώ..

Να ‘μαι λοιπόν σήμερα εδώ να κάνω πράξη αυτό που πάντα πίστευα. Πρέπει να προσπαθούμε να αφήσουμε τον χώρο που μας αναλογεί καλύτερο από ότι τον βρήκαμε.

Να ‘μαι λοιπόν εδώ σήμερα, έτοιμος να προσπαθήσω να πάρω τις τύχες των παιδιών μου στα χέρια μου.

Να 'μαι λοιπόν εδώ σήμερα, υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Πεντέλης

Άνθρωποι και όχι Θεοί

Θεωρώ ότι είναι σαφές ότι το τέλειο δεν υπάρχει. Δεν θα το φτάσουμε ποτέ, απλά γιατί τότε θα πάψει και η ίδια η ύπαρξή μας. Κανείς λοιπόν δεν είναι τέλειος. Πρέπει να το δεχτούμε απριόρι.

Με γνώμονα λοιπόν αυτό δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται όλοι εμείς που υποστηρίζουμε ένα συνδυασμό να θεωρούμε ότι τα έχει κάνει όλα τέλεια. Δεν έχει κάνει λάθος πουθενά και όλα είναι ιδανικά πλασμένα. Δεχόμαστε την τελειότητα του και πολεμάμε μέχρι τέλους για αυτή. Αν δε τύχει και κάποιος βγει δημόσια και δεχτεί ότι έχει κάνει λάθη κατά την θητεία του, τότε αυτό εκλαμβάνεται ως αδυναμία και ρίχνεται στην πυρά.

Αφορμή για αυτό που γράφω είναι αυτό το φαινόμενο που λαμβάνει χώρα στο FB και όχι μόνο, με τους υποστηρικτές των υποψηφίων δημάρχων. Πόλεμος υποστήριξης μέχρις εσχάτων. Καμία στάση κριτικής απέναντι στα επιχειρήματα και απόλυτη Θεοποίηση του ειδώλου.  Στρατός τυφλών υποστηρικτών, χειροκροτητών και αναπαραγωγών τους έργου κι των πρακτικών. Στρατός από likeοποιούς που δεν διαβάζουν καν, αν κρίνω από τον χρόνο δημοσίευσης του θέματος και του like και παλεύουν μέχρις εσχάτους ακόμα και για να διαψεύσουν την αντικειμενικότερη αλήθεια ότι η γη γυρίζει. Αν γράψει ότι η γή δεν γυρίζει, θα κάνουν like και θα παλέψουν για αυτό με νύχια και με δόντια.

Σκοπός: η δημιουργία εντυπώσεων.

Τελικό αποτέλεσμα: γελοιοποίηση και απαξίωση του μηχανισμού και γενικότερα του κόσμου της αυτοδιοίκησης.

Είναι καλό να παλεύεις για τις ιδέες σου, ή ακόμα και για τις ιδέες του άλλου, αλλά καλύτερο ακόμα είναι να σέβεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.
Ο τόπος δεν έχει ανάγκη από στρατούς πιστών, ούτε από ηγέτες που βαφτίζουν το μαύρο, άσπρο, για να καλύψουν την ανυπαρξία έργου.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που μπορούν να συνεργαστούν για τον καλό του τόπου.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που όταν κάνουν λάθη, λάθος επιλογή στελεχών, Λάθος εκτίμηση ή Λάθος στις προτεραιότητες, θα μπορούν να τα παραδεχτούν και να μην προσπαθήσουν να το προβάλλουν σαν μια άλλη νέα αλήθεια..  

Μα πάνω από όλα ο τόπος έχει ανάγκη από ικανούς ανθρώπους και όχι από Θεούς και στρατούς, υποστηρικτές Αυτών….

 

Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.

Στην αρχαιότητα κάποιος ήταν πολίτης μόνο όταν συμμετείχε στα κοινά, όταν δηλαδή συμμετείχε στην νομοθεσία και στην άσκηση της εξουσίας. Κατά την φιλοσοφική αυτή προσέγγιση της εποχής, αυτή ήταν και η ειδοποιός διαφορά του πολίτη από τον δούλο. Στην εποχή μας και με δεδομένη την διαφορετικότητα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης αλλά και την εξέλιξης των πραγμάτων σε πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο, αυτή η θεώρηση δεν μπορεί να υφίσταται. Εξάλλου η τροποποίηση της κουλτούρας, η δημιουργία μιας παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας  σε βάσεις οικονομικής ορολογίας, η δημιουργία νέων ταξικών στρωμάτων και η μεγέθυνση της κοινωνίας,  δεν επιτρέπει πλέον την ενεργή συμμετοχή όλων στα κέντρα αποφάσεων. Τουλάχιστον όχι σε αυτά της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Υπάρχουν όμως κέντρα αποφάσεων, προσιτά στο σύνολο των πολιτών, με πολύ μεγάλη σημασία για τον τρόπο που το κράτος προσφέρει υπηρεσίες προς τους πολίτες. Αυτά είναι τοπικές κοινωνίες, δηλαδή οι δήμοι. Σε αυτά τα κέντρα αποφάσεων, είναι εύκολη πρόσβαση και η συμμετοχή των πολιτών, με ρόλους σημαντικούς και ουσιαστικούς. Η αυτοδιοικήση πλέον έχει στα χέρια της μια σειρά από εργαλεία που μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί ουσιαστικά έργα που θα κάνουν πιο εύκολη και ευχάριστη  την διαβίωση των πολιτών.

Σε αυτή λοιπόν την πολιτική δραστηριότητα τοπικού χαρακτήρα η οποία μάλιστα μετά από μια σειρά αλλαγών που έχουν γίνει επι σειρά ετών, τείνει να είναι ολοένα και πιο αποστασιοποιημένη από την κεντρική πολιτική σκηνή, η πρόσβαση του «απλού» (ποτέ δεν μου άρεσε ο  όρος) πολίτη είναι εύκολη. Όχι μόνο εύκολη, αλλά και επιβεβλημένη. Σε αυτή την μορφή λοιπόν πολιτικής ταιριάζει απόλυτα η φιλοσοφική προσέγγιση της αρχαιότητας, «Αν θέλεις να είσαι πολίτης, πρέπει να συμμετέχεις στα κοινά», χωρίς όμως να υπάρχει ο διαχωρισμός πολίτη – δούλου.

Την θα πει να «συμμετέχεις» στην σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα; Να εκτίθεσαι; Να συμμετέχεις στις εκλογές; Να είσαι υποψήφιος; Όχι απαραίτητα. Δεν μπορούν όλοι να, είναι υποψήφιοι, όχι γιατί δεν έχουν τα προσόντα (εξάλλου το μόνο που χρειάζεσαι είναι να έχεις σώας τας φρένας σου), αλλά απλά και μόνο γιατί σε μια διευρυμένη εκλογική διαδικασία θα πρέπει να υπάρχουν υποψήφιοι και εκλογείς (ψηφοφόροι). Συμμετοχή λοιπόν, στην  σύγχρονη αυτοδιοικητική πραγματικότητα είναι από το απλό εκτελώ το δικαίωμα και την υποχρέωσή της ψηφου, μέχρι το είμαι ενεργός πολίτης, συμμετέχω στα κοινά με την παρουσία μου, ενημερώνομαι, παίρνω μέρος σε δράσεις της τοπικής κοινωνίας.

Αυτός εντέλει νομίζω ότι πρέπει να είναι και ο σκοπός όλων όσων εμπλέκονται με την αυτοδιοίκηση. Να βρούμε τον τρόπο να ενεργοποιήσουμε τους πολίτες. Πρέπει λοιπόν να τους βρούμε, να τους ενημερώσουμε για τα πράγματα της πόλης μας, να τους δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες  που θα τους βοηθήσουν να βρουν το νόημα μέσα από την συμμετοχή τους. Πάνω από τον αγώνα για εκλογή σε προσωπικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο στα πλαίσια κάθε συνδυασμού, οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε όσο των δυνατών περισσότερους πολίτες.

Αυτή είναι και ο προσωπικός μου πρώτος στόχος. Πριν ασχοληθώ με τις προσωπικές μου βλέψεις και προοπτικές μέσα από την εκλογική διαδικασία του Μαΐου, προσπαθώ και επιδιώκω την ενεργοποίηση περισσότερων πολιτών. Την ενημέρωση για θέματα της τοπικής κοινωνίας και την δημιουργία μιας ιδεολογικής πλατφόρμας που θα στηρίζεται στην ενημέρωση και την αφύπνιση.

Ας είναι αυτές οι εκλογές η απαρχή της δημιουργίας μιας διευρυμένης εκλογικής βάσης από την οποία θα εκλεχθεί το επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο του δήμου μας. Μπορεί στα αυτιά κάποιων, κυρίως παλιότερων αυτοδιοικητικών, να ακούγεται ρομαντικό, αλλά αλίμονο αν η ενασχόληση μας με τα αυτοδιοικητικά δεν διέπεται και από ρομαντισμό.  

 

 

* Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.

Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος

 

 

Μια βόλτα στην πόλη μου...

Οι μέρες που πέρασαν ήταν όμορφες γεμάτες ήλιο και ήταν ζεστές για την εποχή. Δεν ξέρω αν είναι οι Αλκυονίδες ή αν ο χειμώνας έκανε ένα διάλειμμα ή σκέφτηκε να μας αποχαιρετήσει πριν καλά – καλά μας έρθει. Όμορφη μέρα για περπάτημα, λοιπόν και η βόλτα αρχίζει.

Φεύγοντας από το σπίτι, δεν είχα αποφασίσει την διαδρομή. Όπου με βγάλει ο δρόμος ήταν η σκέψη και έτσι έγινε.

Δύο τραγούδια στο mp3 και είχα φτάσει ήδη στο κολυμβητήριο. Όμορφο, με αρκετό κόσμο. Κάποια παιδιά έκαναν προπόνηση ενώ στον περιβάλλοντα χώρο τα όργανα γυμναστικής δεν ήταν μόνα τους. Νέοι και κάποιοι λιγότερο νέοι, βρήκαν την ευκαιρία να χρησιμοποιούσουν μια πολύ καλή παροχή του δήμου προς του πολίτες. Μπαίνω μέσα. Δείχνει μια εικόνα εγκατάλειψης αλλά για δημόσιο κτήριο, τέτοια εποχή, υποφερτό.

Σκέφτομαι, ότι αυτό το έργο είναι λαμπρό παράδειγμα συνέχειας και συνέπειας των διοικήσεων του δήμου. Σήμερα αποτελεί μια πολύ βασική υποδομή για το σύνολο των πολιτών. Έργο των προηγούμενων διοικήσεων.
Θυμάμαι σε αυτόν τον χώρο πριν από 3,5 χρόνια υπήρχαν και τα δημοτικά ιατρεία. Σήμερα όχι. Σήμερα που η κοινωνία τα έχει πιο ανάγκη από ποτέ, δεν υπάρχουν δημοτικά ιατρεία.

PLAY ξανά στο mp3 και συνεχίζω προς τα νότια. Καθαρά μεγάλα πεζοδρόμια με σημάνσεις για τους ΑΜΕΑ. Θυμάμαι όταν πριν από 5 χρόνια αυτοί οι δρόμοι ήταν υπο κατασκευή. Μια επέμβαση της προηγούμενης διοίκησης που μας ταλαιπώρησε για λίγο καιρό, αλλά σήμερα ακόμα είναι χρηστικοί.
Λίγα λεπτά περπάτημα και έφτασα στο κλειστό γήπεδο. Γνώριμο σε εμένα μια και το επισκέπτομαι συχνά λόγο της μικρής, αλλά τώρα, χαλαρός έχω τον χρόνο να το απολαύσω. Μεγάλη μοντέρνα κατασκευή, με καλές παράπλευρές παροχές (parking , χώρους πρασίνου).  Θέλει συντήρηση.. Και αυτό έργο της προηγούμενης διοίκησης.

Κατέβηκα και πέρασα από το κτήριο των κοινωνικών υπηρεσιών. Άλλο ένα όμορφο – σύγχρονο έργο, απόδειξη ότι η αυτοδιοίκηση μπορεί να κάνει πράγματα για τον πολίτη. Το θυμάμαι γιαπί, πριν πολλά χρόνια. Ξεκίνησε απο τηνπροηούμενη διοίκηση και αυτό.

Ανεβαίνω μέσα από την όμορφη νέα γειτονιά και φτάνω στο 1^ο Γυμνάσιο. Το κτήριο δείχνει τα χρόνια τους αλλά και την έλλειψη επεμβάσεων. Τουλάχιστον εξωτερικά. Είναι κλειστό, δεν μπορώ να μπω, να το δω και από μέσα.. Δεν μοιάζει με σχολείο.. Το πίσω προαύλιο το ξέρω.. και αυτό σε κακή κατάσταση. Έρχεται και εδώ η κόρη μου για προπόνηση μπάσκετ, γιατί έμαθα ότι έχουν δοθεί ώρες προπόνησης των κλειστών γυμναστηρίων και σε σωματεία διπλανών δήμων, με αποτέλεσμα η κόρη μου και μερικές δεκάδες παιδιά, να περισσεύουν..  

Ρίχνω μια ματιά απέναντι στο Μουστάκα και θυμάμαι ότι εκεί αποχαιρετούσα τις κόρες μου που έφευγαν για την κατασκήνωση.. Ναι ήταν οι κατασκηνώσεις του δήμου για τα παιδιά. Δεν υπάρχουν πια.. Δεν γίνονται παιδικές κατασκηνώσεις..


Ανηφορίζω  προτιμώντας τους δρόμους μέσα στις γειτονιές. Εδώ που σήμερα πλέον μπορεί κάποιος να ανοίξει μαγαζί υγειονομικού ενδιαφέροντος, μια και πέρασε σχετική απόφαση από το ΔΣ. Αλήθεια, δεν σκέφτηκε κανείς ότι θα αλλάξει τελείως η φυσιογνωμία της γειτονιάς; Κρίμα. Μέχρι και σήμερα είναι όμορφες και ήρεμες. Μέχρι πότε;

Συνεχίζω την βόλτα μου και διαπιστώνω, κάτω από τους ήχους των Pet Shop Boys (αλήθεια πως ξεχάστηκε εδώ αυτό;) ότι υπάρχει και τάξη στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Οι μονοδρομήσεις για τις οποίες τότε μια ολόκληρη κοινωνία ήταν στα όπλα, σήμερα αποδείχτηκε ότι σε γενικό σχεδιασμό ήταν προς την σωστή κατεύθυνση. Πιθανών να έγιναν λάθη, αλλά μπορούν να διορθωθούν.

Περνάω μπροστά από το 2^ο Δημοτικό Μελισσίων. Το ξέρω σαν το σπίτι μου. 8 χρόνια είναι αυτά. Θλίψη. Θα μπορούσε σήμερα να είναι κόσμημα, αλλά εξακολουθεί να ρημάζει. Έχει εγκριθεί εδώ και 2 χρόνια από το ΕΣΠΑ το έργο που είχε κατατεθεί από την προηγούμενη διοίκηση, αλλά οι ενέργειες του δήμου, έχουν αργό ρυθμό. Κρίμα. Τίποτα και εδώ εκτός από το μισό προαύλιο που έχει ντυθεί με κάποιου είδους ταρτάν. Το άλλο μισό δεν έγινε και το αφήσαμε να χαλάει και αυτό που φτιάξαμε.. Έχει φως στην αίθουσα των πολλαπλών χρήσεων. Την χρησιμοποιούμε και σαν τραπεζαρία.. όχι πια.. την χρησιμοποιούσαμε, όταν είχαμε τραπεζοκόμο..

Φτάνω σιγά – σιγά αν και λίγο ιδρωμένος, είναι η αλήθεια,  στην πλατεία Αγ. Γεωργίου. Αν και πολύ συχνά απολαμβάνω το καφέ μου εκεί, ξαφνικά θυμάμαι πως ήταν πριν λίγα, πολύ λίγα χρόνια. Σκοτεινή, με μεγάλα φυτά που έκρυβαν κάθε λογής παρανομία. Σήμερα οργανωμένη, ανοιχτή, με ορατότητα. Θυμάμαι ότι τα καλοκαίρια, μέχρι πριν 3 χρόνια, έκλεινε και ο δρόμος και υπήρχε φύλακας, όλο το καλοκαίρι, για την ασφάλεια των παιδιών. Θυμάμαι σχεδόν κάθε βράδυ, από τις αρχές του καλοκαιριού μέχρι τα μές του φθινοπώρου όλο και κάποια εκδήλωση είχε. Είχαμε δει συναυλίες, παραστάσεις, εκθέσεις!! Πάνε και αυτά.. Έργο προηγούμενων διοικήσεων και αυτό.

Αλλάζω κομμάτι σε κάτι πιο μοντέρνο και συνεχίζω την ανηφόρα. Περνάω από το οικόπεδο πίσω από την πλατεία, που είναι δημοτικό parking εδώ και 5 χρόνια περίπου και ανεβαίνω μέχρι το 2^ο Γυμνάσιο. Όμορφο σχολείο. Είναι τυχερή η μεγάλη κόρη μου που ζει τις σχολικές τις ώρες μέσασε αυτό. Θυμάμαι πόσα και πόσα βράδια περάσαμε στον δημοτικό κινηματογράφο, που υπήρχε τα καλοκαίρια στο προαύλιο του σχολείου. Δροσιά, ηρεμία και όμορφη παρέα. Είχε θυμάμαι και σουβλάκια, λειτουργούσε και κιλικίο.. πρέπει να πεινάω.. Κρίμα εδώ και τρία χρόνια δεν υπάρχει.. έκλεισε o Δημοτικός Κινηματογράφος..

Το φως πέφτει. Η μουσική στο Mp3 γίνεται πιο μελαγχολική όσο κατεβαίνω προς το σπίτι. Ίσως γιατί διαπιστώνω ότι η πόλη μου εδώ και 3 χρόνια περίπου, όχι μόνο δεν έχει αλλάξει καθόλου, αλλά πάει προς τα πίσω. Όσα δημόσια κτήρια είδα, είναι έργα προηγούμενων διοικήσεων. Υπηρεσίες, έχουν κλείσει. Εκδηλώσεις και παροχές προς του δημότες δεν προσφέρονται πια. Τα σχολεία πρέπει να επιβιώσουν με 200€ τον μήνα..

Κατηφορίζω και ψάχνω να βρω ένα έργο που να είδα, που να πέρασα από μπροστά και που να έγινε από την διοίκηση του Στεργίου. Δεν είδα. Δεν είδα κανένα.. και όσο σκέπτομαι αυτά, περνάω μπροστά από το 2^ο Δημοτικό (2 βήματα από το σπίτι μου) και θυμάμαι τα θέματα που έχει ακόμα, όπως το προαύλιο και ότι πρέπει να ζήσει σαν σχολείο με 100€ τον μήνα.. Θυμάμαι και τι τράβηξε ένας συμπολίτης μου, που ήθελε να προσφέρει μια δωρεά στο σχολείο… δεν την έκανε τελικά… κουράστηκε..

Αυτή η μεγάλη βόλτα στην πόλη μου, μπορεί να είχε καλή μουσική. Μπορεί να είχε αναμνήσεις.


Είχε όμως και θλίψη. Στεναχώρια.

Βράδιασε, πιά.. Καληνύχτα!

 

 

"Όλα Λάθος" Θα μπορούσε να ήταν τίτλος τραγουδιού, αλλά είναι η πραγματικότητα..

Τα προβλήματα της πόλη μας ολοένα και μεγαλώνουν. Θα έλεγε κανείς ότι όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, η διοίκηση θα έκανε το παν για να διορθώσει κάποια πράγματα. Αντίθετα αντ’ αυτού, δείχνοντας αυτοκτονικές τάσεις ή ίσως δείχνοντας το πραγματικό της πρόσωπο, δημιουργεί εξαγγελίες αλλά και ψηφίζει αποφάσεις που βάζουν ταφόπλακα όχι μόνο στην πόλη, αλλά και στις όποιες αμυδρές ελπίδες θα μπορούσε να έχει κάποιος για επανεκλογή της.

Εξαγγελία κατασκευής εργοστασίου καύσης στην Πεντέλη!! Πλήρωσε μάλιστα και 8.500€ για την μελέτη!!! Δεν χρειάζεται να πούμε παραπάνω, από αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στο Δημοτικό.  Μόλυνση, θόρυβο, κυκλοφοριακό, υποβάθμιση ποιότητας ζωής (μου τα είπε η κόρη μου η μικρή. Δεν τα έγραψα μόνος μου).

Απόφαση ΔΣ κατά πλειοψηφία*, με την οποία επιτρέπεται η λειτουργία εμπορικών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, στις ζώνες αμιγούς κατοικίας. Δηλαδή,  διπλά, πάνω, κάτω από το σπίτι μας, διπλά από τον κήπο ας, μέσα στο στενάκι μας, ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ, μπορεί να ανοίξει μαγαζί. Πάλι ρώτησα την κόρη μου και μου είπε, θόρυβος, κυκλοφοριακό, στάθμευση, υποβάθμιση ποιότητας ζωής. Αλλαγή φυσιογνωμίας της γειτονιάς, συμπληρώνω εγώ. 

*Δεδομένου ότι ο η διοίκηση έχει χάσει την πλειοψηφία εδώ και μήνες, το θέμα πέρασε με την βοήθεια των ΔΣ του Κου Παπακωνσταντίνου.

Σε μια εποχή που η κοινωνική συνοχή κλονίζεται σοβαρότατα, ο Δήμος

·         Δεν έχει πλέον Δημοτικά ιατρεία, τα έκλεισε.
·         Δεν έχει δημοτικό κινηματογράφο, τον έκλεισε.
·         Δεν έχει πολιτιστικά καλοκαίρια, τα έπαψε.
·         Δεν έχει παιδικές κατασκηνώσεις, τις έπαψε.
·         Δεν καλύπτει το κόστος των τραπεζοκόμων στα ολοήμερα σχολεία, τα έκοψε.
·         Δεν υλοποιεί έργα από το ΕΣΠΑ, τα σταμάτησε (ή αν δεν τα σταμάτησε δεν τα προχώρησε όπως έπρεπε) αν και εγκρίθηκαν (Μας χαρίζουν λεφτά και δεν τα παίρνουμε!!!).
·         Έδιωξε τους αθλητές της πόλης από τα γυμναστήρια για να καλύψουμε Συλλόγους από άλλους δήμους.
·         Δεν έκανε κανένα έργο.
·         Δεν έφτιαξε τίποτα.

Μέσα σε όλα αυτά έρχεται το το τελειωτικό χτύπημα. Τα οικονομικά του Δήμου έχουν καταρρεύσει. Όχι μόνο δεν έγινε αυτό το συμμάζεμα που έλεγε εδώ και 3 χρόνια και διαφήμιζε μετά μανίας λασπολογώντας, αλλά ο Δήμος είναι στα πρόθυρα του παρατηρητηρίου.

Όταν ανέλαβε την διοίκηση υπήρχε θετικός ισολογισμός. Για να το πω απλά. Τα έσοδα ήταν περισσότερα από το προδιαγεγραμμένα έξοδα. Ό δήμος έβγαζε λεφτά. Ήταν θετικός.

Κατά την θητεία της διοίκησης και ενώ έχει πάρει από το κράτος 5.000.000€ περίπου, για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές μέχρι 31/12/2012, έχοντας κάνει τεράστια λάθη διαχείρισης, έχει τρύπα, που όπως όλα δείχνουν είναι τουλάχιστον 1.500.00€ (δεν είναι λάθος 1,5€). Δηλαδή μπαίνει μέσα, του λείπουν, 1,5€ !!

ΠΡΟΣΟΧΗ!! Μπαίνει μέσα 1,5εκ € ενώ έχει πάρει περίπου 5εκ € από το κράτος για να καλύψει ΟΛΕΣ, προσοχή ΟΛΕΣ τις οφειλές της προηγούμενης διοίκησης!!!

Κατέρρευσε και ο μύθος λοιπόν περί οικονομικού συμμαζέματος, όπως κατέρρευσε και η λάσπη περί σπατάλης και κακοδιαχείρισης από την προηγούμενη διοίκηση για την οποία μάλιστα είχε φτιαχτεί και μια σειρά απο δικογραφίες που είχαν διαβιβαστεί στον εισαγγελέα. Κάπου 18!!! περιπτώσεις έφτασαν στον εισαγγελέα για να κρίνει τις υποθέσεις και να ασκήσει διώξεις όπου θεωρεί οτι μπορεί να υπάρχει υπόνοια κακοδιαχείρισης, ατασθαλίας κλπ.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!!

Σε μια εποχή όπου οι εισαγγελείς με διαδικασίες express κρίνουν με αυστηρότητα (και καλά κάνουν κατά την γνώμη μου) τις υποθέσεις και σε μια εποχή που πολλοί δήμαρχοι και όχι μόνο, αλλά και διάφοροι κοινωνικοί λειτουργοί, έχουν περάσει το κατώφλι της φυλακής, όπως ο Κος Παπαγεωργόπουλος στην Θεσσαλονίκη, ΟΛΕΣ οι υποθέσεις κρίθηκαν κατά τον εισαγγελέα ότι δεν προκύπτον αξιόποινες  και μπαίνουν στο αρχείο!!!

Δηλαδή οι υποθέσεις για τις οποίες η διοίκηση μάζευε όλα αυτά τα χρόνια χαρτιά και αποδείξεις ήταν απλά φωτοβολίδες και λάσπη. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που δεν έκαναν καν ένσταση στα χρονικά όρια που τους έδινε ο νόμος!!! Πιθανότατα, ούτε οι ίδιοι δεν πίστευαν σε αυτά που έλεγαν !!!

Είναι ηλίου φαεινότερο λοιπόν, ότι η διοίκηση έχει αποτύχει σε ΟΛΑ.  

Μέσα σε αυτή την πλήρη αποτυχία, βρίσκει περιπτώσεις όπου με την συμβολή της αντιπολίτευσης και μετά από συγκεκριμένες ενέργειες της, η πόλη κέρδισε σημαντικά θέματα, όπως το κοιμητήριο των Μελισσίων και με ένα τρόπο έξω από κάθε λογική, προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις παρουσιάζοντάς το σαν προσωπική νίκη του Δημάρχου.

Δεν έχει κάνει τίποτα.

Ψηφίζει και κάνει εξαγγελίες καταστροφικές για τον Δήμο.

Τα οικονομικά για τα οποία βαυκαλιζόντανε 3 χρόνια είναι σε πραγματικά άθλια κατάσταση

Και τέλος δεν κατάφερε τελικά να αποδημήσει και τον βασικό της αντίπαλο

 Έρχεται ο καιρός που θα πρέπει οι πολίτες, στην τελική αυτοί που κρίνουν τους υποψήφιους αλλά και το μέλλον του τόπου, να πάρουν μια απόφαση. Προτείνω, να κάνουν μια βόλτα στην πόλη. Μια βόλτα με τα πόδια και να δουν τις υποδομές της. Να συγκρίνουν. Τι υπήρχε, τι υπάρχει. Τι έγινε και πότε. Μόνο έτσι θα καταλήξουν στην επιλογή εκείνη που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να είναι καλύτερη για τον τόπο.

Ας δουν τις εξαγγελίες για εργοστάσια στην Πεντέλη, ας μετρήσουν την απόφαση για την λειτουργία καταστημάτων στις αυλές μας και να τα βάλουν στην ζυγαριά.

Για τον αγώνα στο τρίτο γήπεδο, σε αυτό δηλαδή της ποινικής πάλης μεταξύ των υποψηφίων, ακόμα δεν θα πω τίποτα. Απλά γιατί υπάρχουν  νόμοι που δεν μου επιτρέπουν να αναφερθώ συγκεκριμένα. Ο χρόνος όμως θα δείξει και τότε οι αναφορές θα μπορούν να γίνουν συγκεκριμένες. Ο διαιτητής και σε αυτό τον αγώνα έχει δείξει ήδη τον νικητή..  

Το αύριο είναι ήδη προδιαγεγραμμένο. Το δείχνουν και οι έρευνες που γίνονται εδώ και εβδομάδες. Δεν μιλάμε πια για τάση ή για ρεύμα, αλλά για καθαρά αποτελέσματα.  Τόσο ποσοτικά όσο και αναλύοντάς τα και ποιοτικά.

 

Οι ζώνες αμιγούς κατοικίας δεν θα είναι πια ζώνες αμιγούς κατοικίας...

Το είδαμε και αυτό. Ψηφίστηκε από το ΔΣ του Δήμου, εισήγηση της διοίκησης με την οποία επιτρέπεται η λειτουργία κουρείων και κομμωτηρίων, σε ζώνες αμιγούς κατοικίας.

Εν ολίγοις, άνοιξε ο δρόμος ώστε οι ζώνες αμιγούς κατοικίας να αποκτήσουν και εμπορική δραστηριότητα, δηλαδή να μην είναι πια αμιγούς κατοικίας!

Το σκεπτικό ότι απελευθερώνεται η αγορά και δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας, δεν είναι ούτε καν επιπέδου δημοτικού. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι σε μια εποχή που περισσότερα από τα μισά μαγαζιά στις εμπορικές ζώνες του δήμου, είναι άδεια, δεν χρειάζονται άλλοι εμπορικοί χώροι. Εμπορικοί χώροι υπάρχουν και πλέον είναι και φτηνοί.  Είναι σαφές ότι η εισήγηση στηρίζεται στην ανάγκη πολύ λίγων (ελαχίστων)  οι οποίοι πιθανώς, θέλουν να διαμορφώσουν κάποιο ιδιόκτητο ισόγειο χώρο σε κομμωτήριο, ώστε να γίνει πιο συμφέρουσα για τον ίδιο η επιχείρησή του. Καλώς μέχρι εδώ, αλλά όχι όταν θίγεται το κοινωνικό σύνολο. Και εξηγούμαι.

Οι περιοχές αμιγούς κατοικίας στον δήμο μας είναι περιοχές που στηρίζονται σε ένα πολεοδομικό σχεδιασμό, βάσει του οποίου έχουν διαμορφωθεί και οι υποδομές. Μιλάμε για δρόμους στενούς στην πλειοψηφία τους, οι οποίοι κυρίως καλύπτουν τις ανάγκες των κατοίκων, άρα δεν μπορούν να επιφορτιστούν επιπλέον κυκλοφορικό φόρτο.

Στις περιοχές αμιγούς κατοικίας δεν έχουν προβλεφτεί και δεν υπάρχουν χώροι στάθμευσης που απαιτούνται για την εμπορική χρήση χώρων. Το πρόβλημα της στάθμευσης θα γίνει πολύ μεγάλο, αναμφισβήτητα.

Επίσης, το ωράριο λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων και δη των κομμωτηρίων δεν συνάδει με το ωράριο κοινής ησυχίας.

Γενικά με την μίξη των χρήσεων σε μια πρώην ζώνη αμιγούς κατοικίας, επιφέρει μια σειρά από δυσάρεστες αλλαγές στους κατοίκους, χωρίς να έχει να προσφέρει κανένα, μα κανένα ουσιαστικό όφελος στο σύνολο της κοινωνίας, πέραν των προσωπικών συμφερόντων κάποιων ελαχίστων.

Αυτή η απόφαση από μόνη της ενισχύει το επιχείρημα ότι η διοίκηση αποτελείται από ανθρώπους που έχουν παντελή έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας αλλά και οποιοδήποτε σχεδιασμού και κυρίως απέχουν παρασάγγας από έννοιες και σύγχρονες αντιλήψεις σχετικά με την έννοια του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδιασμού. Η διοίκηση δεν έχει πλέον καμία επαφή με έννοιες όπως περιβάλλων  και ας περηφανεύεται ότι ξέρει για παράδειγμα το βουνό. Ξεχνά ότι το βουνό, η Πεντέλη, έχει φτάσει στην κατάσταση που είναι σήμερα επι θητείας του Στεργίου, που και ξέρει και είναι ευαίσθητος!!!    

Επίσης αυτή η απόφαση μου προκαλεί τεράστια εντύπωση που υπερψηφίστηκε, ενώ η διοίκηση δεν έχει αυτοδυναμία. Αυτό συνέβη φυσικά για ψήφισε θετικά και ο νέος συνέταιρος της διοίκησης,  ο Κύριος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος φέρει τεράστια ευθύνη. Ήλπιζα ότι σε τόσο σημαντικά θέματα όπως η ποιότητα ζωής των πολιτών, θα κατάφερνε να αντισταθεί στον πειρασμό να λειτουργήσει μικροπολιτικά και βάσει πολιτικών σκοπιμοτήτων και να βάλει πάνω από όλα το όφελος των συμπολιτών του.   

Αυτά, για να ξέρουμε όλοι γιατί η πόλη μας χάνει την ταυτότητά της. Γιατί χάνεται ολοένα και περισσότερο η ποιότητα ζωής. Αυτά για να ξέρουμε ποιος και γιατί υποθηκεύει το αύριο των παιδιών μας.