Στην αρχαιότητα κάποιος ήταν πολίτης μόνο όταν συμμετείχε
στα κοινά, όταν δηλαδή συμμετείχε στην νομοθεσία και στην άσκηση της εξουσίας.
Κατά την φιλοσοφική αυτή προσέγγιση της εποχής, αυτή ήταν και η ειδοποιός
διαφορά του πολίτη από τον δούλο. Στην εποχή μας και με δεδομένη την
διαφορετικότητα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης αλλά και την εξέλιξης των
πραγμάτων σε πολιτιστικό και πολιτικό επίπεδο, αυτή η θεώρηση δεν μπορεί να
υφίσταται. Εξάλλου η τροποποίηση της κουλτούρας, η δημιουργία μιας
παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας σε
βάσεις οικονομικής ορολογίας, η δημιουργία νέων ταξικών στρωμάτων και η
μεγέθυνση της κοινωνίας, δεν επιτρέπει
πλέον την ενεργή συμμετοχή όλων στα κέντρα αποφάσεων. Τουλάχιστον όχι σε αυτά
της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Υπάρχουν όμως κέντρα αποφάσεων, προσιτά στο σύνολο των
πολιτών, με πολύ μεγάλη σημασία για τον τρόπο που το κράτος προσφέρει υπηρεσίες
προς τους πολίτες. Αυτά είναι τοπικές κοινωνίες, δηλαδή οι δήμοι. Σε αυτά τα
κέντρα αποφάσεων, είναι εύκολη πρόσβαση και η συμμετοχή των πολιτών, με ρόλους
σημαντικούς και ουσιαστικούς. Η αυτοδιοικήση πλέον έχει στα χέρια της μια σειρά
από εργαλεία που μπορεί να σχεδιάζει και να υλοποιεί ουσιαστικά έργα που θα
κάνουν πιο εύκολη και ευχάριστη την
διαβίωση των πολιτών.
Σε αυτή λοιπόν την πολιτική δραστηριότητα τοπικού χαρακτήρα
η οποία μάλιστα μετά από μια σειρά αλλαγών που έχουν γίνει επι σειρά ετών,
τείνει να είναι ολοένα και πιο αποστασιοποιημένη από την κεντρική πολιτική
σκηνή, η πρόσβαση του «απλού» (ποτέ δεν μου άρεσε ο όρος) πολίτη είναι εύκολη. Όχι μόνο εύκολη,
αλλά και επιβεβλημένη. Σε αυτή την μορφή λοιπόν πολιτικής ταιριάζει απόλυτα η
φιλοσοφική προσέγγιση της αρχαιότητας, «Αν θέλεις να είσαι πολίτης, πρέπει να
συμμετέχεις στα κοινά», χωρίς όμως να υπάρχει ο διαχωρισμός πολίτη – δούλου.
Την θα πει να «συμμετέχεις» στην σύγχρονη πολιτική
πραγματικότητα; Να εκτίθεσαι; Να συμμετέχεις στις εκλογές; Να είσαι υποψήφιος;
Όχι απαραίτητα. Δεν μπορούν όλοι να, είναι υποψήφιοι, όχι γιατί δεν έχουν τα
προσόντα (εξάλλου το μόνο που χρειάζεσαι είναι να έχεις σώας τας φρένας σου),
αλλά απλά και μόνο γιατί σε μια διευρυμένη εκλογική διαδικασία θα πρέπει να
υπάρχουν υποψήφιοι και εκλογείς (ψηφοφόροι). Συμμετοχή λοιπόν, στην σύγχρονη αυτοδιοικητική πραγματικότητα είναι
από το απλό εκτελώ το δικαίωμα και την υποχρέωσή της ψηφου, μέχρι το είμαι
ενεργός πολίτης, συμμετέχω στα κοινά με την παρουσία μου, ενημερώνομαι, παίρνω
μέρος σε δράσεις της τοπικής κοινωνίας.
Αυτός εντέλει νομίζω ότι πρέπει να είναι και ο σκοπός όλων
όσων εμπλέκονται με την αυτοδιοίκηση. Να βρούμε τον τρόπο να ενεργοποιήσουμε
τους πολίτες. Πρέπει λοιπόν να τους βρούμε, να τους ενημερώσουμε για τα
πράγματα της πόλης μας, να τους δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα τους βοηθήσουν να βρουν το νόημα μέσα
από την συμμετοχή τους. Πάνω από τον αγώνα για εκλογή σε προσωπικό αλλά και σε
συλλογικό επίπεδο στα πλαίσια κάθε συνδυασμού, οφείλουμε να ενεργοποιήσουμε όσο
των δυνατών περισσότερους πολίτες.
Αυτή είναι και ο προσωπικός μου πρώτος στόχος. Πριν ασχοληθώ
με τις προσωπικές μου βλέψεις και προοπτικές μέσα από την εκλογική διαδικασία
του Μαΐου, προσπαθώ και επιδιώκω την ενεργοποίηση περισσότερων πολιτών. Την
ενημέρωση για θέματα της τοπικής κοινωνίας και την δημιουργία μιας ιδεολογικής πλατφόρμας
που θα στηρίζεται στην ενημέρωση και την αφύπνιση.
Ας είναι αυτές οι εκλογές η απαρχή της δημιουργίας μιας
διευρυμένης εκλογικής βάσης από την οποία θα εκλεχθεί το επόμενο Δημοτικό
Συμβούλιο του δήμου μας. Μπορεί στα αυτιά κάποιων, κυρίως παλιότερων αυτοδιοικητικών,
να ακούγεται ρομαντικό, αλλά αλίμονο αν η ενασχόληση μας με τα αυτοδιοικητικά
δεν διέπεται και από ρομαντισμό.
*
Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται
μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου