Μια βόλτα στην πόλη μου...

Οι μέρες που πέρασαν ήταν όμορφες γεμάτες ήλιο και ήταν ζεστές για την εποχή. Δεν ξέρω αν είναι οι Αλκυονίδες ή αν ο χειμώνας έκανε ένα διάλειμμα ή σκέφτηκε να μας αποχαιρετήσει πριν καλά – καλά μας έρθει. Όμορφη μέρα για περπάτημα, λοιπόν και η βόλτα αρχίζει.

Φεύγοντας από το σπίτι, δεν είχα αποφασίσει την διαδρομή. Όπου με βγάλει ο δρόμος ήταν η σκέψη και έτσι έγινε.

Δύο τραγούδια στο mp3 και είχα φτάσει ήδη στο κολυμβητήριο. Όμορφο, με αρκετό κόσμο. Κάποια παιδιά έκαναν προπόνηση ενώ στον περιβάλλοντα χώρο τα όργανα γυμναστικής δεν ήταν μόνα τους. Νέοι και κάποιοι λιγότερο νέοι, βρήκαν την ευκαιρία να χρησιμοποιούσουν μια πολύ καλή παροχή του δήμου προς του πολίτες. Μπαίνω μέσα. Δείχνει μια εικόνα εγκατάλειψης αλλά για δημόσιο κτήριο, τέτοια εποχή, υποφερτό.

Σκέφτομαι, ότι αυτό το έργο είναι λαμπρό παράδειγμα συνέχειας και συνέπειας των διοικήσεων του δήμου. Σήμερα αποτελεί μια πολύ βασική υποδομή για το σύνολο των πολιτών. Έργο των προηγούμενων διοικήσεων.
Θυμάμαι σε αυτόν τον χώρο πριν από 3,5 χρόνια υπήρχαν και τα δημοτικά ιατρεία. Σήμερα όχι. Σήμερα που η κοινωνία τα έχει πιο ανάγκη από ποτέ, δεν υπάρχουν δημοτικά ιατρεία.

PLAY ξανά στο mp3 και συνεχίζω προς τα νότια. Καθαρά μεγάλα πεζοδρόμια με σημάνσεις για τους ΑΜΕΑ. Θυμάμαι όταν πριν από 5 χρόνια αυτοί οι δρόμοι ήταν υπο κατασκευή. Μια επέμβαση της προηγούμενης διοίκησης που μας ταλαιπώρησε για λίγο καιρό, αλλά σήμερα ακόμα είναι χρηστικοί.
Λίγα λεπτά περπάτημα και έφτασα στο κλειστό γήπεδο. Γνώριμο σε εμένα μια και το επισκέπτομαι συχνά λόγο της μικρής, αλλά τώρα, χαλαρός έχω τον χρόνο να το απολαύσω. Μεγάλη μοντέρνα κατασκευή, με καλές παράπλευρές παροχές (parking , χώρους πρασίνου).  Θέλει συντήρηση.. Και αυτό έργο της προηγούμενης διοίκησης.

Κατέβηκα και πέρασα από το κτήριο των κοινωνικών υπηρεσιών. Άλλο ένα όμορφο – σύγχρονο έργο, απόδειξη ότι η αυτοδιοίκηση μπορεί να κάνει πράγματα για τον πολίτη. Το θυμάμαι γιαπί, πριν πολλά χρόνια. Ξεκίνησε απο τηνπροηούμενη διοίκηση και αυτό.

Ανεβαίνω μέσα από την όμορφη νέα γειτονιά και φτάνω στο 1^ο Γυμνάσιο. Το κτήριο δείχνει τα χρόνια τους αλλά και την έλλειψη επεμβάσεων. Τουλάχιστον εξωτερικά. Είναι κλειστό, δεν μπορώ να μπω, να το δω και από μέσα.. Δεν μοιάζει με σχολείο.. Το πίσω προαύλιο το ξέρω.. και αυτό σε κακή κατάσταση. Έρχεται και εδώ η κόρη μου για προπόνηση μπάσκετ, γιατί έμαθα ότι έχουν δοθεί ώρες προπόνησης των κλειστών γυμναστηρίων και σε σωματεία διπλανών δήμων, με αποτέλεσμα η κόρη μου και μερικές δεκάδες παιδιά, να περισσεύουν..  

Ρίχνω μια ματιά απέναντι στο Μουστάκα και θυμάμαι ότι εκεί αποχαιρετούσα τις κόρες μου που έφευγαν για την κατασκήνωση.. Ναι ήταν οι κατασκηνώσεις του δήμου για τα παιδιά. Δεν υπάρχουν πια.. Δεν γίνονται παιδικές κατασκηνώσεις..


Ανηφορίζω  προτιμώντας τους δρόμους μέσα στις γειτονιές. Εδώ που σήμερα πλέον μπορεί κάποιος να ανοίξει μαγαζί υγειονομικού ενδιαφέροντος, μια και πέρασε σχετική απόφαση από το ΔΣ. Αλήθεια, δεν σκέφτηκε κανείς ότι θα αλλάξει τελείως η φυσιογνωμία της γειτονιάς; Κρίμα. Μέχρι και σήμερα είναι όμορφες και ήρεμες. Μέχρι πότε;

Συνεχίζω την βόλτα μου και διαπιστώνω, κάτω από τους ήχους των Pet Shop Boys (αλήθεια πως ξεχάστηκε εδώ αυτό;) ότι υπάρχει και τάξη στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Οι μονοδρομήσεις για τις οποίες τότε μια ολόκληρη κοινωνία ήταν στα όπλα, σήμερα αποδείχτηκε ότι σε γενικό σχεδιασμό ήταν προς την σωστή κατεύθυνση. Πιθανών να έγιναν λάθη, αλλά μπορούν να διορθωθούν.

Περνάω μπροστά από το 2^ο Δημοτικό Μελισσίων. Το ξέρω σαν το σπίτι μου. 8 χρόνια είναι αυτά. Θλίψη. Θα μπορούσε σήμερα να είναι κόσμημα, αλλά εξακολουθεί να ρημάζει. Έχει εγκριθεί εδώ και 2 χρόνια από το ΕΣΠΑ το έργο που είχε κατατεθεί από την προηγούμενη διοίκηση, αλλά οι ενέργειες του δήμου, έχουν αργό ρυθμό. Κρίμα. Τίποτα και εδώ εκτός από το μισό προαύλιο που έχει ντυθεί με κάποιου είδους ταρτάν. Το άλλο μισό δεν έγινε και το αφήσαμε να χαλάει και αυτό που φτιάξαμε.. Έχει φως στην αίθουσα των πολλαπλών χρήσεων. Την χρησιμοποιούμε και σαν τραπεζαρία.. όχι πια.. την χρησιμοποιούσαμε, όταν είχαμε τραπεζοκόμο..

Φτάνω σιγά – σιγά αν και λίγο ιδρωμένος, είναι η αλήθεια,  στην πλατεία Αγ. Γεωργίου. Αν και πολύ συχνά απολαμβάνω το καφέ μου εκεί, ξαφνικά θυμάμαι πως ήταν πριν λίγα, πολύ λίγα χρόνια. Σκοτεινή, με μεγάλα φυτά που έκρυβαν κάθε λογής παρανομία. Σήμερα οργανωμένη, ανοιχτή, με ορατότητα. Θυμάμαι ότι τα καλοκαίρια, μέχρι πριν 3 χρόνια, έκλεινε και ο δρόμος και υπήρχε φύλακας, όλο το καλοκαίρι, για την ασφάλεια των παιδιών. Θυμάμαι σχεδόν κάθε βράδυ, από τις αρχές του καλοκαιριού μέχρι τα μές του φθινοπώρου όλο και κάποια εκδήλωση είχε. Είχαμε δει συναυλίες, παραστάσεις, εκθέσεις!! Πάνε και αυτά.. Έργο προηγούμενων διοικήσεων και αυτό.

Αλλάζω κομμάτι σε κάτι πιο μοντέρνο και συνεχίζω την ανηφόρα. Περνάω από το οικόπεδο πίσω από την πλατεία, που είναι δημοτικό parking εδώ και 5 χρόνια περίπου και ανεβαίνω μέχρι το 2^ο Γυμνάσιο. Όμορφο σχολείο. Είναι τυχερή η μεγάλη κόρη μου που ζει τις σχολικές τις ώρες μέσασε αυτό. Θυμάμαι πόσα και πόσα βράδια περάσαμε στον δημοτικό κινηματογράφο, που υπήρχε τα καλοκαίρια στο προαύλιο του σχολείου. Δροσιά, ηρεμία και όμορφη παρέα. Είχε θυμάμαι και σουβλάκια, λειτουργούσε και κιλικίο.. πρέπει να πεινάω.. Κρίμα εδώ και τρία χρόνια δεν υπάρχει.. έκλεισε o Δημοτικός Κινηματογράφος..

Το φως πέφτει. Η μουσική στο Mp3 γίνεται πιο μελαγχολική όσο κατεβαίνω προς το σπίτι. Ίσως γιατί διαπιστώνω ότι η πόλη μου εδώ και 3 χρόνια περίπου, όχι μόνο δεν έχει αλλάξει καθόλου, αλλά πάει προς τα πίσω. Όσα δημόσια κτήρια είδα, είναι έργα προηγούμενων διοικήσεων. Υπηρεσίες, έχουν κλείσει. Εκδηλώσεις και παροχές προς του δημότες δεν προσφέρονται πια. Τα σχολεία πρέπει να επιβιώσουν με 200€ τον μήνα..

Κατηφορίζω και ψάχνω να βρω ένα έργο που να είδα, που να πέρασα από μπροστά και που να έγινε από την διοίκηση του Στεργίου. Δεν είδα. Δεν είδα κανένα.. και όσο σκέπτομαι αυτά, περνάω μπροστά από το 2^ο Δημοτικό (2 βήματα από το σπίτι μου) και θυμάμαι τα θέματα που έχει ακόμα, όπως το προαύλιο και ότι πρέπει να ζήσει σαν σχολείο με 100€ τον μήνα.. Θυμάμαι και τι τράβηξε ένας συμπολίτης μου, που ήθελε να προσφέρει μια δωρεά στο σχολείο… δεν την έκανε τελικά… κουράστηκε..

Αυτή η μεγάλη βόλτα στην πόλη μου, μπορεί να είχε καλή μουσική. Μπορεί να είχε αναμνήσεις.


Είχε όμως και θλίψη. Στεναχώρια.

Βράδιασε, πιά.. Καληνύχτα!